Mijn reis naar mijn diamanten ziel kwam de zomer van 2023 op volle gang tijdens een vakantie aan de Belgische kust. Overal nam ik mijn schrift dat ik kreeg van mijn werk met daarin de vraag ‘En wie vraagt hoe het met de mantelzorger gaat’ en een pen mee naartoe.
Ik schreef aan zee, zat op pleinen, stond soms stil om in de drukke winkelstraat van Blankenberge mijn gedachten op te schrijven, zodat ze niet verloren konden gaan. Ik beantwoordde in een paar maanden de vraag tot het schrift vol was en pakte een nieuw schrift.
Gedurende de maanden stroomde woorden en tekeningen vanuit mijn pijn, gevoel, ervaringen vanuit mijn brein over het papier. Mijn hart vertelde me dat ik dit schrijven mocht blijven doen en met de wereld mag gaan delen.
Mijn doel is zo andere mantelzorgers te vinden en mensen bewustwording bij te brengen over dit vooralsnog vaak onbekende thema.
Eind 2023 schreef ik mijn eerste serieuze poëzie en durfde dit langzaamaan met een vriendin en een maatschappelijk werker de delen.
Begin januari 2024 was ik er klaar voor mijn verhaal met onbekenden te delen (maar mijn directe omgeving nog niet), vandaar mijn artiestennaam @diamanten_leeuwin.
Zo bestormde ik de eerste donderdag van januari als een Diamanten Leeuwin met frisse knikkende knieën het podium, alsof ik eindelijk mijn verhalen losliet in een ruimte al zoekende naar de langgekoesterde vrijheid.
Nu net twee jaar later schrijf ik veel poëtischer, ontmoet vele nieuwe mensen en sta vol passie op podia mijn verhalen te delen.
Poëzie heeft mij uit een tunnel van mantelzorgen gehaald.
Het heeft de isolatie om mij heen verdreven en laat mij steeds vaker gewichtloos zweven.
Poëzie heelt mij van mijn stille vastzittende pijnen.
